ZABURZENIA ODŻYWIANIA

ANOREKSJA NERVOSA (jadłowstęt psychiczny) BULIMIA NERVOSA (żarłoczność psychiczna/ wilczy głód) Anoreksja i bulimia przybierają postać niebezpiecznych chorób społecznych. Są to choroby skomplikowane ,które nie mogą być traktowane jednostronnie. Zdaniem wielu specjalistów zaburzenia odżywiania rozwijają się wtedy, gdy jedzenie i waga stają się obsesyjnym centrum niezaspokojonych potrzeb psychicznych. Nie ma określonych (zawsze tych samych) przyczyn powstawania zaburzeń odżywiania. Nadal trwają badania i dyskusje na temat etiologii anoreksji i bulimii. Większość klinicystów uważa że należy przyjąć wieloczynnikowy model etiologiczny ze szczególnym uwzględnieniem:

  • czynników rodzinnych: przecenianie społecznych oczekiwań, relacje rodzinne, które utrudniają osiągnięcie autonomii w okresie dorastania, występowanie zaburzeń odżywiania w rodzinie,
  • czynników kulturowych: ideał szczupłej sylwetki społeczne oczekiwania atrakcyjności formułowane wobec kobiet,
  • czynników indywidualnych: zaburzony obraz siebie,silna potrzeba osiągnięć, trudności w autonomicznym funkcjonowaniu,

Portret osoby cierpiącej na anoreksję:

  • bardzo szczupła dziewczyna lub młoda kobieta,
  • w dzieciństwie nie sprawiała kłopotów, starała się zadowolić rodziców i nie przynieść im wstydu
    • pilna i wokół wykształcenia koncentruje swe życiowe plany,
  • w zachowaniu społecznym – skrupulatna i konformistyczna,
    • zdystansowana,
  • przekonana ze nikt jej nie lubi,
  • nie pozwala sobie na reagowanie emocjonalne,
  • boi się wszystkiego co wymyka się jej spod kontroli,
  • namiastkę władzy daje jej kontrolowanie spożywanych pokarmów i wagi ciała,
  • stosując się do reguł, które sama wyznacza, czuje się dumna i wzrasta jej poczucie własnej wartości,
  • cechuje ją: perfekcjonizm, upór, wytrwałość,

Portret osoby cierpiącej na bulimię:

  • ma właściwą wagę lub niewielką nadwagę,
  • uwagę zwracają zniszczone zęby, opuchlizna oraz blizny lub rany na dłoniach,
  • niespokojna,
  • nerwowa,
  • niestabilna emocjonalnie,
  • bardzo słabo radzi sobie z przykrymi e,mocjami,
  • mało odporna na stres,
  • nie umie powiedzieć czego oczekuje od życia, czego pragnie,
  • obwinia siebie za wszystkie niedociągnięcia i niepowodzenia,

Problem anoreksji i bulimii jest bardzo poważny i nie można go lekceważyć. Zaburzenia jedzenia mają głębokie podłoże psychiczne i wymagają leczenia przez specjalistów. W wielu przypadkach to właśnie rodzice nie chcą przyznać że dziecko jest chore na anoreksję czy bulimię. Uparcie szukają innych przyczyn. To bardzo utrudnia leczenie, nasila u osoby chorej poczucie wstydu, winy, potęguje strach przed życiem i bezsilność. Rodziny osób cierpiących na zaburzenia odżywiania z trudem decydują się na wspólną terapię.