Szkolenia internetowe dla dietetyków Paleta Diet

Blog

mgr Donata Krawczyk
Zespół kompulsywnego objadania się (BED − ang.binge earting disorder)

Zaburzenia odżywiania pociągają za sobą konsekwencje dotyczące każdego aspektu życia osoby chorej, także jej rodziny oraz najbliższego otoczenia. Różnica występująca pomiędzy wizerunkiem nas samych, a standardami społecznymi, funkcjonowaniem rodzin, wpływem mediów społecznościowych, prowadzą do pojawiania się zaburzeń odżywiania.

W dzisiejszych czasach zauważenie problemu, diagnozowanie i chęć pomocy osobom cierpiącym na zaburzenia odżywiania wymaga od specjalistów zajmujących się tą tematyką nie tylko wiedzy medycznej, ale również dostrzeżenia problemów natury psychologicznej i psychiatrycznej.

Chęć akceptacji otoczenia, trudne dzieciństwo, ciągle zmieniające się trendy dotyczące wyglądu, doprowadzają niejednokrotnie do problemów psychologicznych. Zaburzenia odżywiania są już na tyle częste, że wymagają tworzenia zespołów interdyscyplinarnych, które będą zajmować się takimi pacjentami [1].

Jednym z zaburzeń jest zespół gwałtownego/kompulsywnego objadania się (BED – ang.binge earting disorder) − polega na jedzeniu dużych ilości pokarmu w niekontrolowany sposób. Osoba nie odczuwa fizycznego głodu. W zaburzeniu tym występują nawracające epizody przejadania się. Jednocześnie występuje niezadowolenie, nie pojawiają się wymioty, biegunki, pacjent nie głodzi się i nie wykonuje intensywnych ćwiczeń fizycznych. Napad objadania się bardzo przypomina bulimię, jednak nią nie jest. Różnica polega na braku prowokowania wymiotów pomimo poczucia wstydu i winy za napad jedzenia. Zespół kompulsywnego objadania się występuje o 1,5 raza częściej u kobiet niż
u mężczyzn. Przyczyny nie są do końca znane, jednak istnieją przesłanki mówiące o uwarunkowaniach genetycznych [2].

Typowymi objawami zespołu kompulsywnego objadania się są:
  • powtarzające się epizody objadania się, podczas których pacjent zjada bardzo duże ilości pożywienia w krótkim czasie,
  • jedzenie pokarmu odbywa się znacznie szybciej niż zawsze, aż do wystąpienia nieprzyjemnego uczucia przesytu,
  • pacjent zjada bardzo duże porcje pokarmu mimo braku uczucia głodu,
  • jedzenie odbywa się w samotności ze względu na wstyd dotyczący wielkości porcji,
  • pojawianie się depresji, obrzydzenia, nienawiści do siebie
  • podczas takiego napadu pojawia się uczucie dużego wyczerpania
  • epizody występują raz na tydzień, przez trzy miesiące
  • nie występują próby stosowania środków przeczyszczających, głodzenia się lub intensywnych ćwiczeń [3].

Nie rzadko tym zespole występują zaburzenia lękowe oraz zaburzenia nastroju. W zespole kompulsywnego objadania się mają znaczenie czynniki genetyczne, fizjologiczne, konstytucjonalne, behawioralne oraz środowiskowe. Podczas występowania napięcia emocjonalnego lub lęku dochodzi do gwałtownego spożycia pokarmu, co rozładowuje stres [4].

Psychoterapia, jako element leczenia, powinna być przeprowadzona w ramach terapii indywidualnej i rodzinnej. Celem terapii jest zmniejszenie dolegliwości, a także częstotliwości występowania objawów pojawiających się w zaburzeniach odżywiania. Terapia powinna odbywać się pod postacią psychoterapii poznawczo-behawioralnej i wprowadzeniem na stałe zdrowych nawyków żywieniowych. Psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT) zajmuje się leczeniem zaburzeń psychicznych, trudności emocjonalnych i problematycznych zachowań. Założeniem tego rodzaju terapii jest zmiana błędnego sposobu myślenia prowadząca do poprawy nastroju i zachowania pacjenta . Stosowane przez terapeutę techniki mają pomóc pacjentowi w zweryfikowaniu błędnych przekonań, oraz wzorców myślowych. Terapia ma na celu zastąpienie niepoprawnego sposobu myślenia zachowaniami redukującymi dyskomfort pacjenta.

Sukcesem terapeutycznym u pacjenta będzie ukształtowanie w nim pozytywnego myślenia dotyczącego własnej osoby, otaczającego świata, innych ludzi, co ułatwi funkcjonowanie w codziennym życiu.

Podczas terapii poznawczo-behawioralnej terapeuta wraz z pacjentem tworzą zespół, który poszukuje odpowiednich dla niego sposobów myślenia oraz zachowań, mających na celu najskuteczniejszą dla pacjenta zmianę [5].

W terapii bardzo ważną rzeczą jest nawiązanie kontaktu z pacjentem i stworzenie przyjaznej atmosfery ułatwiającej leczenie.

Bibliografia:

  1. A. Polaczkiewicz, A. Biskupek-Wanoy, B. Wanot, 2020, Żywienie i zaburzenia odżywiania, Katedra Nauk o Zdrowiu i Fizjoterapii Wydział Nauk o Zdrowiu Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy im. Jana Długosza w Częstochowie.
  2. E.Rzońca, A.Bień, G.Iwanowicz-Palus,2016, Zaburzenia odżywiania problem wciąż aktualny.Eating disorders an ongoing problem, Journal of Education, Health and Sport.
  3. Ł.Święcicki, P.Gałecki,2015, Kryteria diagnostyczne z DSM 5 Desk Reference, Wrocław, Edra Urban&Partner.
  4. A.Michalska,N. Szejko, N. Jakubczyk, M.Wojnar, 2016, Niespecyficzne zaburzenia odżywiania się, Psychiatria Polska.
  5. C.G. Fairburn, 2013, Terapia poznawczo-behawioralna i zaburzenia odżywiania, Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Autor:

mgr Donata Krawczyk

Przeczytaj kolejne artykuły naszego eksperta